குழந்தைகள் காப்பகத்தில் அஜய்யின் கதை

அஜய்க்கு ஒன்றரை வயது இருக்கும்போது, அவன் அம்மா மீண்டும் வேலைக்குப் போக வேண்டியிருந்ததால் அவனைக் குழந்தைகள் காப்பகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அம்மா அங்குள்ள பொறுப்பாளரிடம் பேசிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

அஜய் தன்னைப் பார்த்துக்கொள்பவரைத் தேடினான், ஆனால் அவர் சீக்கிரமே அவனை விட்டு இன்னொரு குழந்தையிடம் போய்விட்டார். சில பெரிய குழந்தைகள் கத்திக்கொண்டும், தள்ளிக்கொண்டும், இழுத்துக்கொண்டும் விளையாடுவதைப் பார்த்து அவன் பயந்தான். வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் போல இருந்தது, ஆனால் அம்மாவைக் காணவில்லை. பிறகு ஏதோ வண்ணம் தீட்ட முயன்றபோது, ஒரு பெரிய குழந்தை அவன் கிரேயானைப் பிடுங்கியது, இன்னொரு குழந்தை அவன் கை மேல் காலை வைத்து மிதித்தது. அவன் அழுது விரல்களைப் பிடித்துக்கொண்டான். யாரும் ஆறுதல் சொல்லவில்லை, அவனே தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
மேலும் படியுங்கள்

ஒவ்வொரு காலையும் அம்மா அவனைக் காப்பகத்தில் விட்டுச் செல்லும்போது அழுவான், பிறகு தானாகவே தேற்றிக்கொள்ள முயல்வான்.

சில மாதங்கள் கழித்து அழுவதை நிறுத்தினான், ஆனால் வகுப்புக்குள் வந்ததும் தனக்கு வேண்டிய பிளாக்குகளுக்காக ஒரு குழந்தையை உதைத்துத் தள்ளினான். ஒரு பெரிய குழந்தை அவற்றை அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டது, அப்போது அஜய் ஒரு சிறிய குழந்தையிடமிருந்து பிளாக்குகளைப் பிடுங்கினான், அது கத்தத் தொடங்கியது.

அவற்றை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கீழே எறிந்தான். அருகிலிருந்த இன்னும் பல பொம்மைகளை எடுத்து எறிந்தான்.

திடீரென்று ஒரு பெண் வந்து அவனைப் பார்த்துக் கத்தி, அவன் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தார். அவர் அவனிடம் ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார், பிறகு "டைம் அவுட்" என்று அவனை ஒரு ஸ்டூலில் உட்கார வைத்தார். அவன் எழுந்திருக்க முயன்றான், ஆனால் அவர் விடவில்லை.

அவர் போய்விட்டார். அஜய்க்கு இந்த இடம் பிடிக்கவில்லை. அவனுக்கு அம்மா வேண்டும். வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்.

இந்தப் "பராமரிப்பு" மையத்தில் அஜய் நாம் ஒருபோதும் விரும்பாத கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறான். சண்டை போடவும், எரிச்சலடையவும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறான், ஒருவேளை பயந்திருக்கிறான், நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியாக இல்லை.

இன்று பெரிய நகரங்களில் அதிக அம்மாக்கள் வேலைக்குப் போவதால், குழந்தைகளைக் காப்பகத்தில் விடுவது அல்லது வீட்டுக்கு வெளியே பராமரிப்பது அவசியமாகிவிட்டது. இது நன்றாக நடந்தால் குழந்தைக்குச் சிறந்த அனுபவம், பெற்றோருக்குப் பெரிய துணை.

ஆனால் நாம் உண்மையில் இந்தக் குழந்தைகளுக்கு நல்ல பராமரிப்பைக் கொடுக்கிறோமா?

குழந்தைக்குச் சிறப்புக் கவனிப்பு தேவைப்பட்டால் கவலை இன்னும் அதிகம். உதா குறைப் பிரசவக் குழந்தைகள், மாற்றுத்திறன் உள்ள குழந்தைகள், அல்லது புலன், நடத்தைப் பிரச்சினைகள் உள்ள குழந்தைகள்.

பல கவலைகளில் முதன்மையானது, குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்பவருக்குச் சரியான பயிற்சி இல்லாதது. நம் நாட்டில் சிறு வயதுப் பராமரிப்புக்கு மிகக் குறைவான கவனமே கொடுக்கப்படுகிறது, பெயர் பெற்ற பெரிய மையங்களிலும் கூட.

கைக்குழந்தை, சிறு குழந்தைப் பராமரிப்பு மையத்தின் மிக அடிப்படைத் தேவை, குழந்தைக்குப் பாதுகாப்பும் நெருக்கமும் கிடைக்கும் பாதுகாப்பான தளத்தைக் கொடுப்பது. அதாவது பார்த்துக்கொள்பவர் குழந்தையின் தேவைகளைப் புரிந்து பதில் தர வேண்டும், குழந்தையுடன் ஆழமான பிணைப்பை உருவாக்க வேண்டும். இதற்குக் குழந்தைக்கு ஒரே பராமரிப்பாளர் இருக்க வேண்டும்.

முன்பள்ளியில் இது கிட்டத்தட்டச் சாத்தியமில்லை. பெரும்பாலும் சில மையங்கள் குழந்தையைச் சுத்தமாக வைத்துப் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு ஆயாவை வைக்கின்றன. அப்படிப்பட்டவர் குழந்தைக்குக் கற்கவும் விளையாடவும் நல்ல சூழலைக் கொடுப்பது அரிது.

கடந்த சில வருடங்களில், கைக்குழந்தைகள் பற்றி அதிகம் தெரியாத நல்ல எண்ணம் கொண்டவர்கள் பல குழந்தைப் பராமரிப்புத் திட்டங்களைத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். உதவி முன்பள்ளி நடத்துபவர், ஆயா, அல்லது குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ளும் அக்கம்பக்கத்தினரிடமிருந்து வருகிறது.

முன்பள்ளிகளில் இந்தத் திட்டங்கள் மிக இயந்திரத்தனமாகத் தெரிகின்றன, மற்ற இடங்களில் குழந்தையின் தொடக்க வருடங்களுக்குக் கற்றல் சூழல் இல்லை. வீட்டில் ஆயாவும் கற்றல் சூழலைக் கொடுப்பதில்லை. ஆனாலும், கைக்குழந்தைகளுக்கும் சிறு குழந்தைகளுக்கும் வீட்டுக்கு வெளியே பராமரிப்பு நன்றாக நடந்தால், குழந்தையின் தொடக்க அனுபவங்களைச் செழுமைப்படுத்தும். ஆபத்தில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு இது சிகிச்சையின் பகுதியாகவும் ஆகலாம், பாதுகாப்பு, தடுப்பு, சிகிச்சைக்குப் பாதுகாப்பான, நிலையான தளத்தைக் கொடுக்கும்.

இன்னும் நகர முடியாத குழந்தைகளுக்கு ZERO TO THREE (1992) பரிந்துரை: குழுவில் ஆறுக்கு மேல் குழந்தைகள் இருக்கக் கூடாது, பராமரிப்பாளர்-குழந்தை விகிதம் 1:3 ஐ மீறக் கூடாது. தவழும் குழந்தைகளுக்கும் 18 மாதம் வரையுள்ள குழந்தைகளுக்கும் குழு ஒன்பதுக்கு மேல் இருக்கக் கூடாது, விகிதம் 1:3 ஐ மீறக் கூடாது (இந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் மிகச் சுறுசுறுப்பானவர்கள், எப்போதும் கண்காணிக்க வேண்டும்). 18 மாதம் முதல் மூன்று வயதுக் குழந்தைகளுக்குக் குழு 12 ஐ மீறக் கூடாது, விகிதம் 1:4. வெவ்வேறு வயதுக் குழந்தைகள் சேர்ந்திருக்கும் மையங்கள், வீட்டுக் காப்பகங்களில், ஒரு குழுவில் இரண்டு வயதுக்குட்பட்ட இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேல் ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது.

சிறப்பு மருத்துவ உதவி தேவைப்படாத மாற்றுத்திறன் உள்ள கைக்குழந்தைகளையும் சிறு குழந்தைகளையும் இந்த விகிதமும் குழு அளவும் உள்ள சூழலில் எளிதாகச் சேர்க்கலாம். மாற்றுத்திறன் உள்ள குழந்தைகள் முதலில் குழந்தைகள்; அவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் மற்ற குழந்தைகளுக்குத் தேவைப்படும் அதே பராமரிப்புதான் தேவை.

கைக்குழந்தைகளுக்கும் சிறு குழந்தைகளுக்கும் நல்ல பராமரிப்பு சிறிய குழுக்களில், சரியான விகிதத்துடன் இருக்க வேண்டும். உறவுகள் உருவாக நேரம் வேண்டும். முதல் மூன்று வருடங்களில் குழந்தைகளுடன் எப்படிப் பழக வேண்டும் என்று பராமரிப்பாளர்கள் கற்றுப் பயிற்சி செய்ய நேரம் வேண்டும்: முதல் மாதங்களில் எப்போதும் அருகில் இருப்பது, பிறகு குழந்தை வளர வளரத் "தன் சிறகுகளை விரிக்க" உதவுவது.

குழுப் பராமரிப்பு என்பது எல்லாக் குழந்தைகளும், பராமரிப்பாளர்களும், பெற்றோரும் ஆழமான, அர்த்தமுள்ள, திருப்தியான உறவுகளை உருவாக்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும், அது குடும்பத்துக்கும் குழந்தையின் முழு வளர்ச்சிக்கும் துணையாக இருக்க வேண்டும். நாம் இதைச் சாத்தியமாக்க வேண்டும்.