ஆட்டிசம் உள்ள ஒருவர் தனக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதை உணர முடியுமா?

ஆட்டிசம் அல்லது ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் கோளாறு என்பது, சமூகத் திறன்கள், திரும்பத் திரும்ப வரும் நடத்தைகள், பேச்சு, வாய்மொழியற்ற தொடர்பு ஆகியவற்றில் சவால்களும், அதே நேரம் தனித்துவமான பலங்களும் வேறுபாடுகளும் கொண்ட பல நிலைகளைக் குறிக்கிறது. ஆட்டிசம் ஒன்றல்ல, மரபியல், சுற்றுச்சூழல் தாக்கங்களின் வெவ்வேறு சேர்க்கைகளால் ஏற்படும் பல வகைகள் உள்ளன என்பது இப்போது நமக்குத் தெரியும்.

“ஸ்பெக்ட்ரம்” என்ற சொல், ஆட்டிசம் உள்ள ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ள சவால்கள், பலங்களின் பரந்த வேறுபாட்டைக் குறிக்கிறது.

ஆட்டிசத்தின் மிகத் தெளிவான அறிகுறிகள் பொதுவாக 2 முதல் 3 வயதுக்குள் தோன்றும். சில நேரங்களில் 18 மாதங்களிலேயே கண்டறியலாம்.

ஆட்டிசத்துடன் தொடர்புடைய சில வளர்ச்சித் தாமதங்களை இன்னும் முன்னதாகவே கண்டறிந்து கையாளலாம். முன்கூட்டிய தலையீடு விளைவுகளை மேம்படுத்தும் என்பதால், கவலை உள்ள பெற்றோர் தாமதமின்றி மதிப்பீடு செய்யுமாறு Autism Speaks வலியுறுத்துகிறது.

சிலரால் தங்களுக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதை அறிய முடிகிறது; ஆனால் பெரும்பாலானோர், குறிப்பாகக் குழந்தைகள், தாங்கள் அனுபவிப்பது என்ன என்று பொதுவாகக் குழப்பத்திலேயே இருக்கிறார்கள்.

இதற்கு முக்கியக் காரணம், பெரும்பாலும் அவர்கள் அனுபவிப்பதைப் பெற்றோரும் சமூகமும் (பெரும்பாலும் இந்த நிலை பற்றிய அறியாமையால்) “அசாதாரணம்” என்று மதிப்பிடுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கு அது “இயல்பாக” இருக்கிறது. இது குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது; எனவே தங்களுக்கு உண்மையில் ஆட்டிசம் இருப்பதை அவர்கள் அறியாமல் இருக்கலாம்.

சமூகத் தொடர்பில் சிரமங்கள், கவனம், நினைவாற்றலின் தீவிரத்தில் வேறுபாடு, சொல்லுக்குச் சொல் சிந்தித்தல், புலன் பிரச்சினைகள், செயல்பாட்டுத் திறன் பிரச்சினைகள் காரணமாகத் தாங்கள் வேறுபட்டவர்கள் என்பதை ஸ்பெக்ட்ரமில் உள்ள பெரும்பாலானோர் காலப்போக்கில் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கு நோயறிதல் செய்யப்பட்டு, அவர்களின் வேறுபாடுகளுக்கான பெயர் இதுதான் என்று சொல்லப்படுகிறது. நோயறிதல் செய்யப்படாத பெரியவர் ஒருநாள் ஆட்டிசம் பற்றிப் படிக்கலாம், அதன் சித்தரிப்பைப் பார்க்கலாம், ஆட்டிசம் உள்ள இன்னொருவரைச் சந்திக்கலாம், அல்லது தன் குழந்தைக்கு நோயறிதல் செய்யப்படலாம். அது தனக்குப் பொருந்துவதைப் பார்த்து, தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறார் அல்லது முறையான நோயறிதலை நாடுகிறார்.

ஒருபுறம், ஆட்டிசம் உள்ள சிலருக்கு ஒருபோதும் நோயறிதல் செய்யப்படாமல், வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து, அதை அறியாமலேயே போகலாம். மறுபுறம், வயதின் காரணமாகவோ, விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் இயலாமையாலோ (மன வயது/திறனைக் குறைக்கும் நிலை இருந்தால்) ஆட்டிசம் என்றால் என்ன என்று புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம். இன்னொருபுறம், நோயறிதல் செய்யப்பட்டு அது பற்றிய தகவல் கொடுக்கப்பட்டதாலோ, தாங்களே கண்டுபிடித்ததாலோ, தங்களுக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதை அறிந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஆகவே இறுதியில், ஆட்டிசம் உள்ளவர்களில் பல வகையினர்:

ஸ்பெக்ட்ரமில் இருந்தும், ஒருபோதும் நோயறிதல் செய்யப்படாததால் அறியாதவர்கள்

ஸ்பெக்ட்ரமில் இருந்து, அதன் பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குச் சிறியவர்கள்

புரிந்துகொள்ளும் திறன் இல்லாததால், தாங்கள் ஸ்பெக்ட்ரமில் இருப்பதை ஒருபோதும் அறியாதவர்கள்

நோயறிதல் போன்றவற்றால் ஸ்பெக்ட்ரமில் இருப்பதை அறிந்தவர்கள்

தாங்களே கண்டறிந்து, ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அந்த முடிவுக்கு வந்தவர்கள். அந்த ஆதாரங்களைக் கொண்டு முறையான நோயறிதலைப் பெறலாம், அல்லது ஒருபோதும் பெறாமலும் இருக்கலாம்.

வேறு வகையினரும் இருக்கலாம்; ஆனால் சுருக்கமாக வைக்க மேலே உள்ள 5 வகைகளுடன் நிறுத்துகிறேன். இறுதியில், புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவு சிறியவர்களாக இருப்பதாலோ, நோயறிதலில் ஆர்வம் இல்லாததாலோ, அதைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியாததாலோ சிலர் தங்களுக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதை ஒருபோதும் அறிய மாட்டார்கள்… மற்றவர்கள் முறையான நோயறிதல் அல்லது தங்கள் முடிவின் மூலம் அறிவார்கள்.

வெற்றிகரமான வாழ்க்கை வாழ அவர்களை எப்படி ஊக்குவித்து வளர்ப்பது?

விளையாட்டையும் சமூகத் தொடர்பையும் ஊக்குவியுங்கள்

குழந்தைகள் விளையாட்டின் மூலம் கற்கிறார்கள்; மொழி கற்றலும் இதில் அடங்கும். ஊடாடும் விளையாட்டு உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் தொடர்புகொள்ள மகிழ்ச்சியான வாய்ப்புகளைத் தருகிறது. குழந்தைக்குப் பிடித்தவற்றைக் கண்டறியப் பலவிதமான விளையாட்டுகளை முயலுங்கள். பாடுவது, குழந்தைப் பாடல்களைச் சொல்வது, மென்மையான முரட்டு விளையாட்டு போன்ற சமூகத் தொடர்பை வளர்க்கும் விளையாட்டுச் செயல்களையும் முயலுங்கள். ஊடாடும்போது குழந்தைக்கு எதிரே, கண் மட்டத்துக்கு அருகில் இருங்கள் – அப்போது குழந்தை உங்களைப் பார்க்கவும் கேட்கவும் எளிதாக இருக்கும்.

குழந்தையைப் பின்பற்றுங்கள்

குழந்தையின் ஒலிகளையும் விளையாட்டு நடத்தைகளையும் பின்பற்றுவது, அதிகம் ஒலியெழுப்பவும் ஊடாடவும் ஊக்குவிக்கும். உங்களைப் பின்பற்றவும் முறை வைத்துச் செய்யவும் ஊக்குவிக்கும். குழந்தை விளையாடும் விதத்தைப் பின்பற்றுங்கள் – அது நேர்மறை நடத்தையாக இருக்கும் வரை. உதாரணமாக, குழந்தை ஒரு காரை உருட்டினால் நீங்களும் ஒரு காரை உருட்டுங்கள். அவன் காரை மோதினால், நீங்களும் உங்கள் காரை மோதுங்கள். ஆனால் காரை வீசுவதைப் பின்பற்றாதீர்கள்.

வாய்மொழியற்ற தொடர்பில் கவனம் செலுத்துங்கள்:

சைகைகளும் கண் தொடர்பும் மொழிக்கு அடித்தளம் அமைக்கும். இந்த நடத்தைகளைச் செய்துகாட்டியும் பதிலளித்தும் குழந்தையை ஊக்குவியுங்கள். உங்கள் சைகைகளை மிகைப்படுத்துங்கள். தொடர்புகொள்ளும்போது உடலையும் குரலையும் பயன்படுத்துங்கள் – உதாரணமாக, “பார்” என்று சொல்லும்போது கையை நீட்டிச் சுட்டிக்காட்டுங்கள், “ஆமாம்” என்று சொல்லும்போது தலையசையுங்கள். கைதட்டுவது, கைகளைத் திறப்பது, கைகளை நீட்டுவது போன்ற, குழந்தை எளிதாகப் பின்பற்றக்கூடிய சைகைகளைப் பயன்படுத்துங்கள். குழந்தையின் சைகைகளுக்குப் பதிலளியுங்கள்: அவள் ஒரு பொம்மையைப் பார்த்தாலோ சுட்டிக்காட்டினாலோ, அதை அவளிடம் கொடுங்கள் அல்லது நீங்கள் அதனுடன் விளையாடுவதற்கான குறிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அதே போல, உங்களுக்கு வேண்டிய பொம்மையை எடுக்கும் முன் அதைச் சுட்டிக்காட்டுங்கள்.

குழந்தை பேச “இடம்” கொடுங்கள்:

குழந்தை உடனே பதிலளிக்காதபோது, நீங்களே பேசி நிரப்பத் தோன்றுவது இயல்பு. ஆனால் குழந்தை பேசாவிட்டாலும், தொடர்புகொள்ள நிறைய வாய்ப்புகள் கொடுப்பது மிக முக்கியம். கேள்வி கேட்கும்போதோ குழந்தைக்கு ஏதாவது வேண்டும் என்று பார்க்கும்போதோ, எதிர்பார்ப்புடன் அவனைப் பார்த்தபடி சில வினாடிகள் நிறுத்துங்கள். ஏதாவது ஒலி அல்லது உடல் அசைவைக் கவனித்து உடனே பதிலளியுங்கள். உங்கள் உடனடிப் பதில், தொடர்பின் ஆற்றலைக் குழந்தை உணர உதவுகிறது.

உங்கள் மொழியை எளிமையாக்குங்கள்:

இது நீங்கள் சொல்வதைக் குழந்தை பின்தொடர உதவும்; உங்கள் பேச்சைப் பின்பற்றுவதையும் எளிதாக்கும். குழந்தை பேசவில்லை என்றால், பெரும்பாலும் ஒற்றை வார்த்தைகளில் பேசுங்கள். (பந்துடன் விளையாடினால் “பந்து” அல்லது “உருட்டு” என்று சொல்லுங்கள்.) குழந்தை ஒற்றை வார்த்தைகள் பேசினால், ஒரு படி மேலே செல்லுங்கள். “பந்தை உருட்டு”, “பந்தை எறி” போன்ற சிறு சொற்றொடர்களில் பேசுங்கள். இந்த “ஒன்று அதிகம்” விதியைப் பின்பற்றுங்கள்: பொதுவாகக் குழந்தை பயன்படுத்துவதை விட ஒரு வார்த்தை அதிகமுள்ள சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துங்கள்.

குழந்தையின் ஆர்வங்களைப் பின்தொடருங்கள்:

குழந்தையின் கவனத்தைக் குலைக்காமல், வார்த்தைகளுடன் பின்தொடருங்கள். “ஒன்று அதிகம்” விதிப்படி, குழந்தை செய்வதை விவரியுங்கள். அவன் வடிவங்களைப் பொருத்தும் பொம்மையுடன் விளையாடினால், வடிவத்தை அதன் இடத்தில் போடும்போது “உள்ளே” என்றும், வடிவத்தைத் தூக்கும்போது “வடிவம்” என்றும், மீண்டும் தொடங்க அவற்றைக் கொட்டும்போது “வடிவங்களைக் கொட்டு” என்றும் சொல்லலாம். குழந்தையை ஈர்ப்பதைப் பற்றிப் பேசுவதன் மூலம், அது தொடர்பான சொற்களைக் கற்க உதவுவீர்கள்.

உதவிக் கருவிகளையும் காட்சி உதவிகளையும் கருதுங்கள்:

உதவித் தொழில்நுட்பங்களும் காட்சி உதவிகளும் பேச்சின் இடத்தை நிரப்புவதைவிட அதிகம் செய்யும்; அதன் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும். உதாரணமாக, குழந்தை தொடும்போது வார்த்தைகளை ஒலிக்கும் படங்கள் கொண்ட கருவிகளும் செயலிகளும். எளிய நிலையில், கோரிக்கைகளையும் எண்ணங்களையும் தெரிவிக்கக் குழந்தை பயன்படுத்தக்கூடிய படங்களும் படத் தொகுப்புகளும் காட்சி உதவிகளாக இருக்கலாம்.