வகுப்பில் குழந்தைகளின் கவனம் நிலைக்கச் சில எளிய குறிப்புகள்

சத்தமாகப் பேசுவது, கத்துவதால் குழந்தைகளும், பெரியவர்களும் கூட அதே தொனியில் பேசுவார்கள் என்று நான் எப்போதும் பார்த்திருக்கிறேன். அதனால் உங்கள் குரலைக் கவனிப்பது மிக முக்கியம். வகுப்பில் மெதுவாகப் பேசினாலும் தெளிவாகக் கேட்கும்படி பேசலாம். உதாரணமாக, ஒரு குழந்தையின் கவனத்தை மீண்டும் வகுப்புக்குக் கொண்டுவர, அதன் கண்ணைப் பார்த்துப் பேசாமல் தலையசைத்தாலே போதும். ஆசிரியர்களும் வகுப்புக்கு வரும் முன் கொஞ்சம் மூச்சுப் பயிற்சி செய்யலாம்.

உங்கள் மூச்சைக் கேளுங்கள். எனக்கு என் மூச்சு கேட்கிறது, உங்களுக்கு? கண்களை மூடி, மூச்சு விடும்போது மார்பு எப்படி மேலும் கீழும் அசைகிறது என்று குழந்தைகளுக்குக் காட்டுங்கள். ஆஹா!! என் மூச்சு எனக்குக் கேட்டது, நன்றாக உணர்கிறேன். உதவி தேவைப்படும் அல்லது உள்ளே கேட்கும் ஒலியைப் புரிந்துகொள்ளாத குழந்தைகளிடம் ஆசிரியர் செல்ல வேண்டும். ஆழ்ந்த மூச்சு (உள்ளிழுத்து, வெளிவிடுதல்) நான்கு முறை விடுங்கள்.

சில குழந்தைகள் கண்களை மூட விரும்பாது. கண்களை மூடியிருப்பது சரியா என்று மென்மையாகக் கேளுங்கள். ஆசிரியர் குழந்தையிடம் சென்று மெதுவான குரலில் பேச வேண்டும். எந்தக் குழந்தையையும் கண்களை மூடக் கட்டாயப்படுத்தாதீர்கள், இருப்பது போலவே சரி என்று தைரியம் சொல்லுங்கள். காரணம், கண்களை மூடச் சொன்னால் சில குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு வரும்.

குழந்தைகள் கவனமாக இருக்க உதவும் சில கவனப் பயிற்சிகள்.

குழந்தைகள் நின்றோ உட்கார்ந்தோ இருக்கலாம். ஒலிக்கு ஒரு பழைய கடிகாரம், சிறிய மணி, அல்லது நம் குரலையே பயன்படுத்துகிறோம். கண்களை மூடிக்கொண்டு, ஒலி எங்கிருந்து வருகிறது என்று கண்டுபிடித்து முகத்தை அந்தப் பக்கம் திருப்ப வேண்டும். பிறகு ஒலியின் இடத்தை மாற்றுகிறோம், குழந்தைகள் அந்தப் பக்கம் திரும்புவார்கள். இதனால் குழந்தைகள் ஒலியின் மீது கவனத்தை வைத்திருக்கப் பழகுவார்கள்.

குழந்தைகள் கண்களை மூடி உட்கார்ந்திருக்கும்போது, முகத்தைத் திருப்பாமல் ஒரு விரலால் ஒலி எங்கிருந்து வருகிறது என்று காட்டச் சொல்லுங்கள். இதில் கவனத்தையும் கண்களையும் பிரிக்க வேண்டும் (கண்கள் மூடியிருந்தாலும்), அதனால் தொடக்கத்தில் சில குழந்தைகளால் திரும்பாமல் திசையைக் காட்ட முடியாது. எல்லாக் குழந்தைகளும் இதைச் செய்த பின், ஒலி தொலைவில் இருந்தால் கையைக் கீழே, அருகில் இருந்தால் மேலே உயர்த்தச் சொல்லுங்கள்.

கவனத்தை நகர்த்துதல்: குழந்தைகளுக்கு இது மிகவும் பிடிக்கும்.
ஆசிரியர் அறையின் ஒரு சுவர் அருகே, குழந்தைகள் எதிர்ச் சுவர் அருகே செல்கிறார்கள். ஆசிரியர் குழந்தைகளைத் தன்னை நோக்கி ஓடி வந்து மீண்டும் திரும்பி ஓடச் சொல்கிறார், எப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று கவனிக்கச் சொல்கிறார். சில முறை செய்த பின், குழந்தைகள் சுவர் ஓரமாகத் தரையில் உட்கார்ந்து, கண்களை மூடுகிறார்கள், ஆசிரியர் சொல்கிறார்: "இப்போது மனதால் நான் இருக்கும் இடத்துக்கு வாருங்கள். என்னை அடைந்ததும் கையை உயர்த்திக் காட்டுங்கள்." எல்லோரும் வந்ததும்: "இப்போது கையை இறக்கி, உங்கள் உடலுக்குத் திரும்புங்கள்; அடைந்ததும் மீண்டும் கையை உயர்த்துங்கள்." பிறகு குழந்தைகளிடம் என்ன செய்தார்கள், எப்படிச் செய்தார்கள், எப்படி உணர்ந்தார்கள் என்று கேளுங்கள். கவனத்தை நகர்த்த முடியும், கவனம் நகரும்போது உள்ளே ஏதோ நகர்வது போல உணர முடியும் என்று குழந்தைகளுக்குத் தெளிவாகப் புரியும். உதாரணமாக, ஏழு வயதுக் குழந்தை ஒன்று சொன்னது: "ஏதோ என்னை விட்டுத் தூரம் போய் மீண்டும் என் மேல் வந்தது போல உண்மையாக உணர்ந்தேன்." அதே வயதுள்ள இன்னொரு குழந்தை சொன்னது: "ஒரு ஒளி என்னை விட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தது, அது அந்தச் சுவரைத் தொட்டது தெரியும், நான் சைகை செய்தேன்; ஒளி திரும்பி வந்தபோது மீண்டும் சைகை செய்தேன்."
இதே பயிற்சியைக் குழந்தைகளுக்குப் பிடித்த உணவுக் கடை, உதா Pizza Hut, KFC, Burger King போன்றவற்றுக்குப் போவதாகக் கற்பனை செய்தும் செய்யலாம். ஆசிரியர் கடைக்குப் போகும் கதையை உருவாக்குகிறார். குழந்தைகள் கண்களை மூடி அந்தப் பயணத்தைக் கற்பனை செய்கிறார்கள், ஐந்து புலன்களையும் பயன்படுத்துகிறார்கள்: மணம், சுவை, ஆர்டர் கொடுக்கும்போது கேட்கும் ஒலி, உணவுக்காகக் காத்திருத்தல், உணவைத் தொடுதல், சுவைத்தல், காத்திருக்கும்போது சுற்றிலும் உணவையும் பார்த்தல்.
ஆசிரியர் சொன்னது குழந்தைக்குத் தவறிப்போயிருந்தால், அதை நினைவுகூர வகுப்பையும் ஆசிரியரையும் கற்பனை செய்யச் சொல்லலாம்.

நினைவு விளையாட்டுகள்:
சுமார் 7-8 நிமிடங்களில் 10 வெவ்வேறு ஒலிகளை, ஒவ்வொன்றையும் ஒரு முறை மட்டும் எழுப்புங்கள், உதா மணி ஓசை, பெட்டியில் நாணயங்கள், தட்டுதல் போன்றவை. பிறகு ஒவ்வொரு குழந்தையும் எத்தனை ஒலிகளைக் கண்டுபிடித்தது என்று கேளுங்கள். 6 நல்ல எண்ணிக்கை.

கதை விளையாட்டுகள்:
திரையில் ஒரு கதையைக் காட்டுங்கள். முடிந்ததும் குழந்தைகளுக்குக் கதை பிடித்ததா என்று கேளுங்கள். அவர்களின் பதிலைக் கேட்டு, வாங்க ஒருவருக்கொருவர் சொல்லலாம் என்று சொல்லுங்கள். ஆசிரியர் கதையைத் தொடங்கி அடுத்த குழந்தைக்கு வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறார், அது கதையின் இன்னொரு வரியைச் சொல்லும். கதை முடியும் வரை, ஒவ்வொரு குழந்தையும் குறைந்தது ஒரு வரி சொல்லும் வரை சங்கிலி தொடரும்.